Deze tas voor Puck is handgemaakt in mijn eigen tassenatelier in Nederland. Wow. Dat zou geweldig klinken op mijn aankomende webshop to-be. Maar voor nu ben ik hartstikke trots dat Puck (die ik niet ken!) een tas bij me heeft besteld. Bedankt lezers! Jullie hebben het blog over de ‘eerlijke tas’ veel gedeeld. Dankzij jullie is deze tas er!  

En ook een enorm dankjewel aan alle mensen die afgelopen jaren hun oude kleding, laarzen, tassen, riemen en meubels aan me hebben gegeven. Jullie geloofden dat er iets moois uit voort zou kunnen komen. Dat is zeker gelukt!

Die webshop komt er misschien. Een webshop vol tassen en mooie spullen van gerecycled materiaal. Want 1 ding staat vast: ik wil met Studio MiG duurzame producten maken van zoveel mogelijk gerecycled materiaal. Ik ben me afgelopen tijd grondig gaan schamen over hoe onze levensstijl directe invloed heeft op de leefomstandigheden van mensen die onze kleding en producten maken. Daarom is elke gerecyclede tas een klein bouwsteentje in hoe het ook anders kan.

In de afrondingsfase van deze tas keek ik een aflevering van het EO-programma GENAAID terug. Dat programma zet je elke keer weer met beide benen op de grond. Ik was net aan het uitrekenen hoeveel uur ik in deze tas had gestoken. Deze tas zou onbetaalbaar zijn, als ik slechts het uurtafief van een schoonmaakster zou vragen. Dus is het zoals met alle handwerk: omdat het met zoveel plezier is gemaakt, maakt het niet uit dat er wat meer tijd in zit dan je er uiteindelijk voor betaald krijgt.

Ik droom over een eigen naaiatelier met handgemaakte unieke producten. In Genaaid zie je de keerzijde van wat ook handgemaakt is: In Myanmar hebben ze ook naaiateliers. In de sloppenwijken, waar naaisters 20 eurocent (!) per afgemaakt product krijgen. Om genoeg te verdienen moeten zij per dag 20 kledingstukken naaien. In deze ateliers werken niet alleen volwassenen, maar ook kinderen van bijvoorbeeld 9 of 11 jaar. Betere naaisters dan ik. En zij maken kledingstukken die hier voor 5 euro in de winkel hangen. Geen plezier en liefde in deze handgemaakte shirts, rokken of broeken vrees ik.

Het zet je even stil. Het verschil kan niet groter zijn. Het is ook onvergelijkbaar. Ik wil met Studio MiG niet alleen bijdragen aan het milieu met hergebruik van materiaal. Ik ben ook een idealist. Ik hoop dat ik een steentje kan bijdragen aan het veranderen van de wereld. Door deze blog. Maar ook door een deel van de opbrengst van deze tas te schenken aan Solidaridad. Zodat zij voor mij kunnen werken aan betere leefomstandigheden en betere inkomens voor de vaklieden in de leerindustrie en naaifabrieken in andere delen van de wereld.

Deze tas maakte ik voor Puck. Het leer komt van een afdankte poef.

Wil je meer foto’s van deze tas zien? Kijk in mijn portfolio voor de fotoserie.

En heb je een leren product (meubelstuk, laars of kleding) of een oude tas die je wegdoet: ik wil het graag hergebruiken!